Përjetimi i një nëne të re në Klinikën Pediatrike në Prishtinë u bë viral. Ajo nënë – një aktiviste me emrin Aulona Memeti – e çoi djalin e sëmurë dyvjeçar për shërim dhe u trondit sa më s’ka nga trajtimi që mori. Neglizhencë. Britma. Shpime të pakujdesshme të fëmijës. Sorollatje sa andej-këndej. Fëlliqje gjithandej. Pa çarçafë. Tualete pa dyer. Mure të zhveshta. Mosvet!
Përshkrimet e znj. Memeti nxitën reagime të shumta. Por, një lloj reagimi na ra shumë në sy. Ishte reagimi i shprehur edhe në komente poshtë postimit të saj por edhe në shumë postime të reja. Pak a shumë shprehej me fjalët e mëposhtme: “Edhe unë e kam përjetu të njëjtën,” ose “Kështu e kam pa edhe unë,”; “Këtë përvojë e kam pasë…”
A duhet të japë dorëheqje Edi Rama?
Këtë lloj reagimi e shohim edhe në denoncime të zezash tjera në Kosovë. Njerëz të ndryshëm kanë qenë aty para teje. E kanë pa të zezën që ia rëndon jetën kushedi sa e sa njerëzve tjerë si ti, si ai e si ajo. Por, s’e nxorën tastierën. Nuk bëzanë. Ecën tutje.
Dhe kjo që po e themi këtu nuk është për me i denoncu këta qytetarë për qyqarllëk. Është për me tregu diçka edhe më të çuditshme.
Një pjesë e madhe qytetarësh është zvetënu aq keq dhe e ka humbë vetërespektin aq shumë sa nuk po i besojnë më as përvojës së tyre direkte nëse ajo nuk i ndërmjetësohet në ndonjë formë nga tjetri. Pra, nga mediat apo nga rrjetet sociale. Ajo që e shohim me sy bëhet e konfirmuar si e vërtetë veç nëse na shfaqet edhe prej të tjerëve. Ekzistenca virtuale është bërë kusht për atë realen. Esse est percipi… solum in retibus socialibus.
“E kam pa me sytë e mi,” – i thoshte filani filanit dikur kur donte me e bindë se një ngjarje kishte ngja përnjëmend. Mund t’i thotë edhe sot, veçse kjo fjali është e zhveshtë prej kuptimit.
Qytetarët përballen me aq shumë narrativa që bëjnë ‘spine’ e interpretime dashakëqija edhe për gjërat më e lementare, sa i kanë vënë në pikëpyetje edhe shqisat e tij. A është natë a ditë? Nxehtë a ftohtë? Çarçaf i pastër a i papastër? Gjithçka është e kontestueshme. Dhe prandaj, pas atij statusi znj. Memeti i shkuan në dhomë për me i verifiku ato që i shkroi në status. Herën e dytë i thanë që ato të dhëna ishin të pasakta. E fotografitë ishin të qarta. Shiheni çarçafin: i pastër a i papastër? Mirëpo, edhe kjo u vu në pikëpyetje. Dhe natyrisht, dikush tjetër mund të thyhej. Mund të pyeste veten se mos as ajo që e kishte pa e dëgju s’ishte e vërtetë. Se mos edhe fotografia s’ishte e vërtetë. Mos ndoshta asgjë s’ishte e vërtetë nëse nuk të thoshte tjetri se ishte?!